De rusteloze biosfeer | QuantgemFX

Rocket Men, een boek van Robert Kurson, wekte mijn interesse om de kans te grijpen en een echte scène te gebruiken om vanuit een ongebruikelijke hoek de precaire situatie te zien, niet van onze prachtige planeet Aarde, maar van onze ongecontroleerde beschaving.

In 1968 keek astronaut Bill Anders vanuit zijn Apollo 8-capsule rond de maan en zag gevlekte blauwe aarde boven de grijze maanhorizon uitkomen. Het was de eerste keer dat iemand een "aurora" op aarde had gezien, en de foto die ze namen werd iconisch.

Daarin lijkt onze wereld eenzaam en kwetsbaar tegen de duisternis van de ruimte. Vijftig jaar later blijft dat beeld een oproep om de planeet te redden van ons ergste gedrag. Maar wat betekent het om de planeet te "redden"?

Het was leven in de vorm van blauwgroene bacteriën die de aarde eerst zijn zuurstofatmosfeer gaven. Sinds de Russische geochemicus Vladimir Vernadsky de term 'biosfeer' bedacht, zijn wetenschappers het leven gaan zien als een hoofdrolspeler in het drama van de geschiedenis van de aarde.

De biosfeer is een kosmische kracht op zichzelf. Het is een planetaire kracht die enorme energieën kanaliseert die van de zon stromen en deze transformeert in onophoudelijke rondes van blinde evolutionaire innovatie. Die kracht geeft de aarde en haar biosfeer een veerkracht op de lange termijn die we ons nu volledig moeten voorstellen als we de klimaatverandering willen accepteren die we voortzetten.

We praten over het "redden" van de aarde alsof het een bedreigde diersoort is. We hebben video's gezien van zoogdieren die wanhopig op zoek waren naar leefgebied en dus naar voedsel. We zien beelden van opvallend lage ijsberen op smeltende ijsbergen om controverse uit te lokken en te creëren. Maar die beelden en verhalen maken ons blind voor de realiteit van dit buitengewone moment in de geschiedenis van de aarde.

De aarde heeft onze hulp helemaal niet nodig. De biosfeer heeft rampen doorstaan ​​die veel erger zijn dan wij, en na miljoenen jaren bloeide het weer op. Zelfs de vijf angstaanjagende massa-uitstervingen op aarde werden kansen voor creativiteit in de biosfeer, wat nieuwe ronden van evolutionaire experimenten aanwakkerde. Dat is tenslotte hoe zoogdieren met grote hersenen uiteindelijk de aarde domineerden in plaats van onze voorgangers, de dinosauriërs. De aarde is, zoals de Amerikanen zeggen, een "stoer koekje", zoet als de graslanden van mijn prachtige land, maar stoer als een boerderijhond. Op de lange termijn zal de biosfeer vrijwel alles aankunnen wat we erin gooien, inclusief klimaatverandering.

Wat de geschiedenis van de aarde echter duidelijk maakt, is dat als we niet snel de juiste actie ondernemen, de biosfeer gewoon door zal gaan zonder ons en nieuwe versies van zichzelf zal creëren in het veranderende klimaat dat we nu genereren. We moeten dus duidelijk zijn, het probleem is niet het redden van de aarde of het leven, maar het redden van onze kostbare beschaving. Vanuit dat perspectief verandert de aard van onze beslissingen aanzienlijk.

De laatste ijstijd eindigde ongeveer 10.000 jaar geleden, en de planeet ging een lange en stabiele periode van overwegend warme en overwegend vochtige omstandigheden in. Wetenschappers noemen dit geologische tijdperk het Holoceen. Onze hele geschiedenis van beschaving past erin. Al onze revoluties in landbouw, stedenbouw en industrie vinden plaats in het Holoceen. Maar het Holoceen eindigt nu, en het wordt door ons beëindigd. Menselijke impact, vooral klimaatverandering, verandert de manier waarop de planeet werkt.

Als reactie hierop zien wetenschappers een nieuw tijdperk in de evolutie van de aarde, dat ze het Antropoceen noemen.

De term antropoceen wordt tegenwoordig in honderden boeken en wetenschappelijke artikelen gebruikt, wordt duizenden keren geciteerd en wordt steeds vaker in de media gebruikt. Oorspronkelijk gemaakt door de Amerikaanse bioloog Eugene F. Stoermer, werd dit woord begin jaren 2000 door de Nederlanders gepopulariseerd Paul Crutzen, Nobelprijs voor scheikunde, om de tijd aan te duiden waarop menselijke activiteiten biologische en geofysische veranderingen op wereldschaal begonnen te veroorzaken. Beide wetenschappers hadden geverifieerd dat deze mutaties het relatieve evenwicht waarin het aardsysteem werd gehandhaafd sinds het begin van het Holoceen, dat wil zeggen sinds 11.700 jaar geleden, hadden veranderd. Stoermer en Crutzen stelden voor dat het beginpunt van het nieuwe tijdperk het jaar 1784 was, toen de verbetering van de stoommachine door de Brit James Watt de industriële revolutie en het gebruik van fossiele brandstoffen inluidde.

Maar het creëren van een duurzame langetermijnversie van de beschaving in het Antropoceen roept een diepgaande nieuwe reeks vragen op die voor ons verborgen blijven als we onze ogen gericht houden op het redden van de aarde.

Wat is bijvoorbeeld de natuur? Vanuit het perspectief van de biosfeer is een stad niet fundamenteel anders dan een bos. Beide zijn het resultaat van de oneindige evolutionaire experimenten van het leven. En bossen, zoals graslanden, insecten en zuurstofproducerende micro-organismen, waren ooit een evolutionaire innovatie. In die zin zijn wij en ons beschavingsproject geen plaag op aarde. We zijn precies wat de biosfeer nu doet. De vraag is dan welke veranderingen we moeten aanbrengen om over vele millennia te blijven "wat de biosfeer doet"?

Een beschaving van onze omvang zal altijd een effect hebben op de biosfeer. Om je iets anders voor te stellen, is het negeren van de wetten van de planeten die we onlangs hebben ontdekt (wetten van fysica, scheikunde en biologie). Het negeert ook de eigen geschiedenis van de biosfeer waarin alomtegenwoordige "succesvolle" soorten altijd een impact hebben. De menselijke impact kan niet worden geëlimineerd, dus we moeten proberen om de juiste te genereren.

We moeten een nog onvoorstelbare samenwerkingsrelatie aangaan met de biosfeer waarin we vliegen. Dit betekent begrijpen wat de biosfeer, met ons er nog in, robuuster, innovatiever en veerkrachtiger maakt. Maar het is onwaarschijnlijk dat alle soorten op aarde die reis met ons zullen maken. Het is heel goed mogelijk dat microscopisch klein fytoplankton veel belangrijker is voor dit soort gezonde biosfeer dan onze geliefde ijsberen. We zullen voor moeilijke beslissingen staan ​​met diepgaande ethische consequenties. Doen alsof we het Holoceen eenvoudig voor eeuwig kunnen verlengen zonder die gevolgen, kan tot een grotere ramp leiden dan het met inzicht onder ogen te zien.

Deze erkenning, dat de aarde op lange termijn zonder ons zal blijven, ontslaat ons niet van de noodzaak van dringende actie. Het is geen excuus voor klimaatontkenning of groen vandalisme. Het betekent ook niet dat we vrij zijn om alleen lijden op te leggen aan andere wezens op aarde. Het is eerder een erkenning van de ware omvang van onze planetaire verantwoordelijkheden. Het betekent dat we de agent moeten worden van iets dat de aarde nog niet eerder heeft gezien: een biosfeer die ook zelf ontwaakt en kan handelen voor zijn toekomst, met mededogen en wijsheid.

Go up

We gebruiken Cokkies Meer info